ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Στις φλέβες, κουβαλώ τη γη μου, στο πρόσωπο τον ήλιο, στο στήθος την νοσταλγία, προχωρώ σταθερός κι ανέγγιχτος και μιλώ με τα αγριοπούλια και τη θάλασσα, νοσταλγώντας, το γαλάζιο ουρανό της πατρίδας, το χώμα που έγινε άνυδρο, τον καπνό, τον ολόλευκο, να βγαίνει απ’ το πλοίο ή απ o ένα μαντείο, που το λένε «Δελφοί». -κατοικία του ήλιου, κι ομφαλός της γης-. Λαμπερός ο ήλιος, μας πορφύρωσε κόκκινες πολιτείες ντυμένες στο χρώμα του, υπομένουν στωικά τα καυτά χάδια του ήλιου, στις αφιλόξενες γωνιές της Παλμύρας, άλλοτε, σ’ ένα καραβάνι με βεδουίνους παζαρεύοντας ανθρώπινες αδυναμίες. κι άλλοτε πάλι, στην Αλεξάνδρεια και στον Πόντο, ποντίζεις το καινούριο πλεούμενο έλληνας κοσμοπολίτης και πολυτάξ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου