Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ 
 Οι σφαγές στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στους τόπους μαρτυρίου, σφράγισαν την Ιστορία μας. Εδώ γίνεται λόγος για μια άλλη σφαγή στον πολιτισμό μας, από τους Ναζί.που δυστυχώς, δεν αποφεύχθηκε παρά τις ηρωικές προσπάθειες που έκαναν οι Έλληνες αρχαιολόγοι, να κρύψουν κάτω απ’ τα δάπεδα του μουσείου,τα μνημεία μας.

Έσκαψαν τα δάπεδα του Μουσείου και μας έχωσαν κατάσαρκα μέσα στο χώμα,
γυμνά τα κορμιά ηρώων, σκέπασαν τις φλέβες τους με τις φλέβες της γης. Μας έχωσαν στους τάφρους και στα σπήλαια κι έριξαν από πάνω μας τσιμέντο, γύψος και άμμος σκέπασαν τα αγγεία μας και μας έκρυψαν στις πέτρινες καλύβες της καρδιάς. Οι Γερμανοί δε μας βρήκαν αδέρφια.Δεν χάραξαν με σβάστικα το αίμα και τους μύθους των Γραικών και τα οστά μας κειμήλια κρυμμένα μέσα στη γη σαν το λαό στα καταφύγια και στα έγκατα της γης,Σε σπηλαιώδης τάφους ο Απόλλων κι Πυθία των Δελφών. Ρίζες χιλιόχρονες, βαθιά μέσα στη γη, σαν την ελιά Άδεια τα βάθρα του μουσείου.Χάραξαν με προστυχιά το βράχο της Ακρόπολης με σβάστικα Λίθο προς λίθο γκρεμίσανε την Γόρτυνα, λεία και λάφυρα πολέμου τα μνημεία μας

Παιδιά είναι τα μνημεία, τα προφυλάξαμε τις άγρυπνες βραδιές.Δεκαεπτά ανασκαφές η Βέρμαχτ μα τα ευρήματα που πήγαν; αιχμάλωτοι ως λάφυρα πολέμου κι απ’ το μουσείο κλεμμένες όσες βρήκαν συλλογές.Μνήμη ανέξοδη, που πήγε ο Ρίνγκελ τα κειμήλια;Ξόδεμα ψυχής ήταν, να διώξουμε το θάνατο σε μέρες σκοτεινές. Μπήκαμε στον αγώνα του «Εμείς»Μα τα παιδιά μας γιατί δεν επιστρέφουν;

Οι φλέβες μαύρισαν και τα παιδιά μας είναι αιχμάλωτοι πολέμου εμπόρευμα της μαύρης αγοράς, που ονομάσανε ψευδώς «πολιτισμό» τελείωσε ο πόλεμος αδέρφια γιατί δεν επιστρέφουν τα γλυπτά;

Αποτέλεσμα εικόνας για ΔίστομοΓερογιάννηςΓιάννηςΗ εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες



Φωτογραφία του Giannis Gerogiannis.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Μία ξεχωριστή εργασία για το Δημοτικό τραγούδι. ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ             Το 1814 ένας ναύτης ευρισκόμενος στο ναυτικό νοσοκομείο   της Αγγλίας για θεραπεία   τραγουδάει: «Συννέφιασε στον Παρνασσό βρέχει στα καμποχώρια Κι εσύ Διαμάντω νύχτωσες που πας αυτή την ώρα Πάω για αθάνατο νερό, αθάνατο βοτάνι Να δώσω στης αγάπης μου ποτέ να μην πεθάνει» Ο αρχίατρος του νοσοκομείου παραξενεύεται και τον ρωτάει που έμαθε αυτά τα εκπληκτικά   άσματα. Ο ναύτης του απαντά ότι όλοι στην πατρίδα του τραγουδούν τέτοια τραγούδια και ο φον Χαξτχάουζεν, ο αρχίατρος   του νοσοκομείου, αν και μιλάει   13 γλώσσες παραξενεύεται ευχάριστα και του λέει να του φέρει μερικά ακόμη. Ο ναύτης τον φέρνει σε επαφή με τον Θεόδωρο Μανούση και τον καλεί στο σπίτι του να γνωρίσει την γιαγιά του απ’ τη Μακεδονία η οποία ξέρει όλα αυτά τραγούδια απ’ έξω κι ανακατωτά. Η κυρία Αλεξάνδρα του μεταδίδει τις γνώσεις της. Αρχίζει η πρώτη καταγρ...

ΧΕΛΙΔΟΝΙ

ΧΕΛΙΔΟΝΙ Δε μου είπες χελιδονι Κει στα σύννεφα που πας τι σου είπαν οι άγγελοι,  γιατί δεν το ματτυρας;  Τι σου είπε ο Απρίλης  Τι σου είπε ο θεριστης  την Ανούλα μήπως είδες  με το φως της αστραπης;  Ειδα γυρω μου  βροχαδες  να πετούν κι άλλα πουλιά  και μου μίλησαν και είπαν  να σας στείλω δυο φιλιά.  Τον Απρίλη  χελιδονι  μήπως έκλεψε κανείς  Περιμενω  στο μπαλκόνι  δύο μήνες να φανεί. ..   Περιμένω στο μπαλκόνι  μα ακόμη να φανεί. .. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΆΝΝΗΣ

Ο ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ

  Ο ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ                                                                                 Τράβηξε την κουρτίνα του κι είδε τον ήλιο να μεσουρανεί και να ζεσταίνει τα μουσκεμένα καλντερίμια της Ύδρας. Άχνιζε ο τόπος από την υγρασία, ενώ τα ανήλιαγα σοκάκια κρατούσαν ακόμη νερό ή ήταν   μουσκεμένα κι έδειχναν τις συχνές αλλαγές του καιρού και το αλλοπρόσαλλο του Μάρτη. Χαμογέλασε και γεμάτος λαχτάρα, έστρεψε το βλέμμα του στο λιμάνι. Είδε τα πανιά να λύνονται και το λιμάνι ν’ αποκτά ζωή και κίνηση. Μια κίνηση γνώριμη, αρμονική και ταξιδιάρικη. Ο ήλιος ζέστανε την καρδιά του και βγήκε...