Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Με λυγιές και καλάμια πλέκαμε όνειρα τα καλοκαίρια στα καλάθια της όμορφης ζήσης. Κι ήταν τα καλάθια μας γεμάτα με φρούτα κι αρώματα , σκεπασμένα μ’ όνειρα κι ένα κόκκινο λουλούδι από πάνω. Βάζαμε φρούτα ολόφρεσκα κι ομορφιές απ’τον κόσμο της φύσης. Και την Αγάπη την βάζαμε πάνω στα καταπράσινα κλαδιά να την μεταφέρουμε στο σπιτικό μας. 
Χωρίς να μιλάμε κάναμε καρέκλες από ψαθί, περίτεχνες με  τα γήινα χρώματα της φύσης. και φιλοξενούσαμε τους επισκέπτες και τους κατατρεγμένους, γιατί ήταν δύσκολες οι εποχές κι ήθελες την ανθρωπιά και τη συμπαράσταση να ζήσεις.
Τα ξύλινα σκαμνιά μ’ έναν πανέμορφο πρωτογονισμό, έδιναν θέση τους στην ομορφιά, και την νοικοκυροσύνη.Έτσι γέμιζε η καρδιά μας με τους πόθους μιας όμορφης άνοιξης. 
Αν τύχαινε να ’ναι χειμώνας μαζευόμασταν γύρω στο τζάκι και λέγαμε ιστορίες για σπορές, νεράιδες και τέρατα κι άλλα παράξενα κι απλά πράγματα που γεννούσαν μυστήριο κι ευτυχία. Μιλούσαμε για τα παλιά και τις επιδιώξεις.
Κι ήταν ο κόσμος μας καλοκαίρι κι Άνοιξη μαζί, και τα όνειρα μας μαζεμένα και γήινα. Σαν ο άνθρωπος πατεί στη γη μαθαίνει να σκέφτεται.
Ο κόσμος όλος έκανε υπόκλιση στα χωρατά μας κι έπαιρνε θέση, στο πεζούλι του σπιτιού μας, ν’ ακούσει τα μηνύματα της γης και τους ήχους των πουλιών και  της θάλασσας, Το λόγο είχαν τα χωρατά των ανθρώπων και μετά τα λουλούδια που είχαν πάντα στην καρδιά τους. Η ευτυχία τυλιγμένη στα πόδια μας κι οι μπιστικοί μας έφερναν απίδια άγρια σ' ένα ταγάρι  που το λέγανε ντορβά κι ήτανε πάντα άδειο.Είχαν κι ένα ασκί καμωμένα από γίδι μύριζε πάντοτε ευλογία και κρατούσε το νερό μας παγωμένο και γαλήνιο.
-Τούτα έχει ανάγκη ο άνθρωπος είπαν. 
κι είχανε πάντοτε νερό κι αλάτι και κερνούσαν κάθε μέρα τη φιλία μας 
που ήτανε  δώρο πολύτιμο για κείνους..

Τώρα  όλα τούτα τα κλείσαμε σε πλαστικές σακούλες και τα παραγεμίζουμε με κόκα κι αναψυκτικά για γέμιση κι όταν θα  έρθει η Άνοιξη προσμένουμε πάλι ν’ ανθίσουν. 
Σε πλαστικό κι η σκέψη μας κλεισμένη  δε θ' ανθίσει.
Σε πλαστικό μπουκάλι το νερό μας .
Σε πλαστικό τα πέλαγα, η γη μας.
Σε πλαστικό είναι η τροφή μας και όλοι οι στόχοι

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Μία ξεχωριστή εργασία για το Δημοτικό τραγούδι. ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ             Το 1814 ένας ναύτης ευρισκόμενος στο ναυτικό νοσοκομείο   της Αγγλίας για θεραπεία   τραγουδάει: «Συννέφιασε στον Παρνασσό βρέχει στα καμποχώρια Κι εσύ Διαμάντω νύχτωσες που πας αυτή την ώρα Πάω για αθάνατο νερό, αθάνατο βοτάνι Να δώσω στης αγάπης μου ποτέ να μην πεθάνει» Ο αρχίατρος του νοσοκομείου παραξενεύεται και τον ρωτάει που έμαθε αυτά τα εκπληκτικά   άσματα. Ο ναύτης του απαντά ότι όλοι στην πατρίδα του τραγουδούν τέτοια τραγούδια και ο φον Χαξτχάουζεν, ο αρχίατρος   του νοσοκομείου, αν και μιλάει   13 γλώσσες παραξενεύεται ευχάριστα και του λέει να του φέρει μερικά ακόμη. Ο ναύτης τον φέρνει σε επαφή με τον Θεόδωρο Μανούση και τον καλεί στο σπίτι του να γνωρίσει την γιαγιά του απ’ τη Μακεδονία η οποία ξέρει όλα αυτά τραγούδια απ’ έξω κι ανακατωτά. Η κυρία Αλεξάνδρα του μεταδίδει τις γνώσεις της. Αρχίζει η πρώτη καταγρ...

ΧΕΛΙΔΟΝΙ

ΧΕΛΙΔΟΝΙ Δε μου είπες χελιδονι Κει στα σύννεφα που πας τι σου είπαν οι άγγελοι,  γιατί δεν το ματτυρας;  Τι σου είπε ο Απρίλης  Τι σου είπε ο θεριστης  την Ανούλα μήπως είδες  με το φως της αστραπης;  Ειδα γυρω μου  βροχαδες  να πετούν κι άλλα πουλιά  και μου μίλησαν και είπαν  να σας στείλω δυο φιλιά.  Τον Απρίλη  χελιδονι  μήπως έκλεψε κανείς  Περιμενω  στο μπαλκόνι  δύο μήνες να φανεί. ..   Περιμένω στο μπαλκόνι  μα ακόμη να φανεί. .. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΆΝΝΗΣ

Ο ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ

  Ο ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ                                                                                 Τράβηξε την κουρτίνα του κι είδε τον ήλιο να μεσουρανεί και να ζεσταίνει τα μουσκεμένα καλντερίμια της Ύδρας. Άχνιζε ο τόπος από την υγρασία, ενώ τα ανήλιαγα σοκάκια κρατούσαν ακόμη νερό ή ήταν   μουσκεμένα κι έδειχναν τις συχνές αλλαγές του καιρού και το αλλοπρόσαλλο του Μάρτη. Χαμογέλασε και γεμάτος λαχτάρα, έστρεψε το βλέμμα του στο λιμάνι. Είδε τα πανιά να λύνονται και το λιμάνι ν’ αποκτά ζωή και κίνηση. Μια κίνηση γνώριμη, αρμονική και ταξιδιάρικη. Ο ήλιος ζέστανε την καρδιά του και βγήκε...