epipedo

          ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ Ημέρα της γυναίκας σήμερα. Οφείλουμε να δούμε τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ανά τους αιώνες. Τους αγώνες που έγιναν κι όσα ακόμα επιβάλλεται να γίνουν για την ισότιμη συμμετοχή στο σπίτι, στο γραφείο στην κοινωνία μας γενικότερα. Σίγουρα έχουμε κάποιες επιτυχίες σε παγκόσμιο επίπεδο, αν όμως ρίξουμε μια ματιά σε γειτονικές χώρες, θα δούμε γάμους ανηλίκων, εγκλήματα τιμής και βίαιες συμπεριφορές που μας οδηγούν σε προηγούμενους αιώνες με συμπεριφορές γεμάτες ακρότητα και βαρβαρότητα. Ένας κόσμος τυλιγμένος στη βία με πρώτα θύματα τις γυναίκες. Απ' το φαινόμενο αυτό δεν απουσιάζουν οι ανεπτυγμένες κοινωνίες, της Δύσης, παρά το προοδευτικό πλαίσιο νομοθετικής λειτουργίας. Τα προβλήματα όμως εδώ είναι διαφορετικά ως προς το περιεχόμενο και τη μορφή, εν τούτοις όμως παραμένουν σημαντικά. Σήμερα οι γυναίκες έχουν σηκώσει στις πλάτες τους την παγκόσμια πανδημία καθώς αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων που...

  Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ Μια υπέροχη και μοναδική γιορτή, για την Αθήνα ήταν τα Λαμπριάτικα "Ρουσάλια", χάθηκε με το πέρασμα των χρόνων. Ήταν ένα από τα δύο «αστικά» πανηγύρια των Αθηνών, αφού η άλλη ήταν τα Κούλουμα. Γιορταζόταν κάθε Τρίτη του Πάσχα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα και ήταν ελληνικότατη γιορτή, ένα εθνικό πανηγύρι που είχε τις καταβολές του στην αρχαιότητα, όπως έγραψε ο Δ. Καμπούρογλου. Παρά το γεγονός ότι η Εκκλησία την καταδίκαζε ως ειδωλολατρική, ο λαός την μετονόμασε σε «Παναθήναια» και συνέχισε να διασκεδάζει «μετά πείσμονος εμμονής»! Τελικά εξαφανίστηκε και χωνεύτηκε –κυριολεκτικά– στις γιορτές των λουλουδιών και της άνοιξης. Αφηγείται η Μαριάννα Καμπούρογλου: «Την Τρίτη της Λαμπρής ερχόντουσαν από τα χωριά (Μεσόγεια και Κατάδεμα) στη χώρα οι καλλίτεροι νοικοκυραίοι, με τούμπανα και ζουρνάδες να χαιρετήσουν τους αρχόντους να πούνε τα ρουσάλια. Τα παιδιά τρυπώνανε βαθειά για να μην τ’ αξιώσουν∙ γιατί όποιο παιδί «βρίσκανε» μπροστά τους το αξιώνανε...

  ΕΞΟΔΟΣ. (Βασισμένο στα απομνημονεύματα του Κασομούλη και δείχνει το πραγματικό μεγαλείο των γυναικών και της αξεπεραστης οργάνωσης που δημιουργηθηκε μέσα στις φλόγες του αγώνα. ) Κάθε πρωί έβγαινε ένας Τούρκος και μας εφώναζε -Παραδοθείτε ορέ γκιαούρηδες είναι κρίμα να σας χαλάσουμε τέτοια παλικάρια που είστε και τότε ο Μπαϊρακτάρης του εφώναξε: -Ε ωρέ Τούρκε, ακούς τα γαϊδούρια όπου γκαρίζουν -Τα ακούω καπεταν Γιάννη -Όσο οι γάιδαροι γκαρίζουν το Μεσολόγγι δεν παραδίνεται! Ήρθε όμως ο καιρός που δεν γκάριζαν οι γάιδαροι ,ούτε και τα σκυλιά αλυχτούσαν και τότε ο Τούρκος ματαφώναξε . -Ε ωρέ καπετάν Γιάννη τι τους εκάνατε τους γαϊδάρους; Γιατί δεν αλυχτούν τα σκυλιά σας; -Πόσες φορές ωρέ Τούρκε προσκυνάς τον προφήτη σου; φώναξε τότε ο Μπαϊρακτάρης. -Πέντε φορές τη μέρα καπετάν Γιάννη. . -προσκύνα τον άλλη μία να σ αφήσει να ζήσεις κι από τότε ο Τούρκος δεν ξαναφάνη… Αρχηγούς εδώ δεν έχουμε. Καθείς είναι υπεύθυνος για τη φρουρά του Ότι έχει να πει, το λέει στη Συνέλευση κι η συ...

ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ Σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 1943, ξεψύχησε σ' αυτό το σπίτι ο μεγάλος ποιητής των Ελλήνων και δημιουργός του Ολυμπιακού ύμνου, Κωστής Παλαμάς. Δέκα μέρες νωρίτερα ,σ' αυτό το σπίτι είχε χαθεί η σύζυγος του, κάτι που εκείνος αγνοούσε. Ο Τσάτσος, Ο Άγγελος Σικελιανός με την Εύα, ο Μενέλαος Λουντέμης, ήταν απ' τους πρώτους που έτρεξαν εκεί. Ετοίμασαν το νεκρό, στόλισαν το φέρετρο κι επικόλλησαν φωτογραφίες του ποιητή με ένα κερί, με τη φράση " Ο Ακρίτας είμαι χάροντα" ώστε να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό. Έγινε προσπάθεια η κηδεία του να γίνει μυστικά και πίεζαν τον γιό του ποιητή για κάτι τέτοιο. "Σεβαστείτε το πένθος μας. Σεβαστείτε την οικογένειά μας " είπε απευθυνόμενος στους άλλους ποιητές. Ο Λουντέμης δεν άντεξε. Ξέρεις ποιός είναι ο πατέρας σου; του είπε, Ο πατέρας σου έχει για οικογένεια του, όλη την Ελλάδα και θα τιμηθεί όπως πρέπει. Ο Αθηναικός λαός παρακολουθεί συγκλονισμένος τα γεγονότα. Πριν δύο μέρες διαδήλωνε μπροστά στις ...

ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ   ΠΑΙΔΙΚΗ   ΕΡΓΑΣΙΑ Γεννήθηκα στην Πενσυλβάνια μες στις στοές. Άλλοι μιλάνε για το Κολοράντο, μα σίγουρος δεν είμαι πια γι’ αυτό. Ούτε με νοιάζει τώρα πια τι λεν οι φήμες. Στη σκοτεινιά γεννήθηκα, στις φλέβες, στα κατάβαθα της γης, τα χρέη των γονιών μου να πληρώσω. Σπίτι, παιχνίδι, αγκαλιά εγώ δεν γνώρισα, μήτε το φως του ήλιου. Η μάνα μου εργάτρια κι αυτή, ποτέ δεν κοίταξε κατάματα τον ήλιο. Δούλευε γκαστρωμένη δωδεκάωρο και κουβαλούσε πέτρες, χώμα και υλικά στα ορυχεία. Κάθισε σε μια πέτρα και με γέννησε, παρόλα αυτά δεν είδα ακόμα ήλιο. Τώρα μες στις στοές δουλεύουμε διπλά. Τα χρέη ίσως κάποια μέρα πληρωθούνε. Μες τα λαγούμια της στοάς κάποιοι δεν πρόλαβαν, τους πλάκωσαν τα χώματα κι άλλους η πτώση λίθων. Οι τρεις τους ήτανε παιδιά πεντέμισι-έξι χρόνων. Τους θάψαμε παράταιρα, χωρίς ψαλμό ή κάποια τέλος πάντων μεγαλεία. Αδάκρυτοι μας φύγανε –είχε ομορφιά, για μας ο πόνος-. Στάνλεϋ με βαπτίσανε, σαν τον παππού, εργάτη δεύτερης γενιάς φερμένο, από τις ...

ΧΕΛΙΔΟΝΙ Δε μου είπες χελιδονι Κει στα σύννεφα που πας τι σου είπαν οι άγγελοι,  γιατί δεν το ματτυρας;  Τι σου είπε ο Απρίλης  Τι σου είπε ο θεριστης  την Ανούλα μήπως είδες  με το φως της αστραπης;  Ειδα γυρω μου  βροχαδες  να πετούν κι άλλα πουλιά  και μου μίλησαν και είπαν  να σας στείλω δυο φιλιά.  Τον Απρίλη  χελιδονι  μήπως έκλεψε κανείς  Περιμενω  στο μπαλκόνι  δύο μήνες να φανεί. ..   Περιμένω στο μπαλκόνι  μα ακόμη να φανεί. .. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΆΝΝΗΣ

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ Είναι η αλήθεια μας μεγάλη Χαμόγελο της προσμονής Και συ Χριστέ μου έλα πάλι Μα μη ζητάς- μα μη ζητάς να σταυρωθεις. Ελα στο άδειο μας τραπέζι να μας ζεστάνεις την καρδιά φέρε χαμόγελα στο σπίτι Και λίγο γάλα  στα παιδιά. Βάλε τον ήλιο να ξαπλώσει σε μια δροσερή σκιά στα περιβόλια της αγάπης χτίσε τον κόσμο με φιλιά. Φέρε ξανά τα χελιδόνια και τα σπουργίτια στη μουριά. Φερε χαμόγελα στο σπίτι Και την Αγάπη στην καρδιά. Ο ηλιος  έγειρε  την πλάτη Ψιθύριζε τότε η  ζωή Κοιτάξαμε βαθιά στο στήθος  κι είδαμε τότε Ανατολή.  ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ