epipedo

ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ Σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 1943, ξεψύχησε σ' αυτό το σπίτι ο μεγάλος ποιητής των Ελλήνων και δημιουργός του Ολυμπιακού ύμνου, Κωστής Παλαμάς. Δέκα μέρες νωρίτερα ,σ' αυτό το σπίτι είχε χαθεί η σύζυγος του, κάτι που εκείνος αγνοούσε. Ο Τσάτσος, Ο Άγγελος Σικελιανός με την Εύα, ο Μενέλαος Λουντέμης, ήταν απ' τους πρώτους που έτρεξαν εκεί. Ετοίμασαν το νεκρό, στόλισαν το φέρετρο κι επικόλλησαν φωτογραφίες του ποιητή με ένα κερί, με τη φράση " Ο Ακρίτας είμαι χάροντα" ώστε να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό. Έγινε προσπάθεια η κηδεία του να γίνει μυστικά και πίεζαν τον γιό του ποιητή για κάτι τέτοιο. "Σεβαστείτε το πένθος μας. Σεβαστείτε την οικογένειά μας " είπε απευθυνόμενος στους άλλους ποιητές. Ο Λουντέμης δεν άντεξε. Ξέρεις ποιός είναι ο πατέρας σου; του είπε, Ο πατέρας σου έχει για οικογένεια του, όλη την Ελλάδα και θα τιμηθεί όπως πρέπει. Ο Αθηναικός λαός παρακολουθεί συγκλονισμένος τα γεγονότα. Πριν δύο μέρες διαδήλωνε μπροστά στις ...

ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ   ΠΑΙΔΙΚΗ   ΕΡΓΑΣΙΑ Γεννήθηκα στην Πενσυλβάνια μες στις στοές. Άλλοι μιλάνε για το Κολοράντο, μα σίγουρος δεν είμαι πια γι’ αυτό. Ούτε με νοιάζει τώρα πια τι λεν οι φήμες. Στη σκοτεινιά γεννήθηκα, στις φλέβες, στα κατάβαθα της γης, τα χρέη των γονιών μου να πληρώσω. Σπίτι, παιχνίδι, αγκαλιά εγώ δεν γνώρισα, μήτε το φως του ήλιου. Η μάνα μου εργάτρια κι αυτή, ποτέ δεν κοίταξε κατάματα τον ήλιο. Δούλευε γκαστρωμένη δωδεκάωρο και κουβαλούσε πέτρες, χώμα και υλικά στα ορυχεία. Κάθισε σε μια πέτρα και με γέννησε, παρόλα αυτά δεν είδα ακόμα ήλιο. Τώρα μες στις στοές δουλεύουμε διπλά. Τα χρέη ίσως κάποια μέρα πληρωθούνε. Μες τα λαγούμια της στοάς κάποιοι δεν πρόλαβαν, τους πλάκωσαν τα χώματα κι άλλους η πτώση λίθων. Οι τρεις τους ήτανε παιδιά πεντέμισι-έξι χρόνων. Τους θάψαμε παράταιρα, χωρίς ψαλμό ή κάποια τέλος πάντων μεγαλεία. Αδάκρυτοι μας φύγανε –είχε ομορφιά, για μας ο πόνος-. Στάνλεϋ με βαπτίσανε, σαν τον παππού, εργάτη δεύτερης γενιάς φερμένο, από τις ...

ΧΕΛΙΔΟΝΙ Δε μου είπες χελιδονι Κει στα σύννεφα που πας τι σου είπαν οι άγγελοι,  γιατί δεν το ματτυρας;  Τι σου είπε ο Απρίλης  Τι σου είπε ο θεριστης  την Ανούλα μήπως είδες  με το φως της αστραπης;  Ειδα γυρω μου  βροχαδες  να πετούν κι άλλα πουλιά  και μου μίλησαν και είπαν  να σας στείλω δυο φιλιά.  Τον Απρίλη  χελιδονι  μήπως έκλεψε κανείς  Περιμενω  στο μπαλκόνι  δύο μήνες να φανεί. ..   Περιμένω στο μπαλκόνι  μα ακόμη να φανεί. .. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΆΝΝΗΣ

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ Είναι η αλήθεια μας μεγάλη Χαμόγελο της προσμονής Και συ Χριστέ μου έλα πάλι Μα μη ζητάς- μα μη ζητάς να σταυρωθεις. Ελα στο άδειο μας τραπέζι να μας ζεστάνεις την καρδιά φέρε χαμόγελα στο σπίτι Και λίγο γάλα  στα παιδιά. Βάλε τον ήλιο να ξαπλώσει σε μια δροσερή σκιά στα περιβόλια της αγάπης χτίσε τον κόσμο με φιλιά. Φέρε ξανά τα χελιδόνια και τα σπουργίτια στη μουριά. Φερε χαμόγελα στο σπίτι Και την Αγάπη στην καρδιά. Ο ηλιος  έγειρε  την πλάτη Ψιθύριζε τότε η  ζωή Κοιτάξαμε βαθιά στο στήθος  κι είδαμε τότε Ανατολή.  ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Οι στάχτες BONSAISTORIES 2 DAYS AGO  7 Μύριζε παντού καμένο και οι στάχτες έμπαιναν στα ρουθούνια μας. Έπνιγαν την ανάσα. Η δυσοσμία παντού ίδια. Γύρναγες απέναντι να αλλάξεις παραστάσεις, μα όσο έβλεπε το μάτι σου, ήταν γκρίζο και σταχτωμένο. Μόνο δύο κτίρια είχαν γλιτώσει από την ανελέητη τούτη καταστροφή. Είχε όμως γλυτώσει και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, όπου χθες έγιναν τιτάνιες μάχες με τη φωτιά. Κατόρθωσε τελικά να σωθεί από τις πύρινες φλόγες που είχαν κατασπαράξει το νησί μας. Όλοι οι κάτοικοι είχαμε βοηθήσει χθες το βράδυ. Οι καλόγεροι του μοναστηριού ανασήκωσαν τα μανίκια τους και με κουβάδες και λάστιχα έμπαιναν πρώτοι στις επάλξεις να σταματήσουν την πυρά, να γλιτώσει το μοναστήρι που έστεκε όρθιο απ’ τον 15ο αιώνα. Να σωθούν τα κειμήλια κι οι περίφημοι θησαυροί της ορθοδοξίας που είχε γίνει για τους σεβάσμιους γέροντες στόχος της ζωής τους. Δεν είχαμε νερό, όμως έτρεξαν οι χωρικοί στις στέρνες και τα υδραγωγεία της περιοχής και με κουβάδες έκαναν α...

Κάθε σπίτι είχε και το γουρούνι του εκείνα τα χρόνια. Δεν χρειάζονταν τότε ανακύκλωση και σκουπιδιάρα στο χωριό μας. Όλα τα αποφάγια πήγαιναν στο χοίρο. Με ερχομό των Χριστουγέννων έσφαζαν το ζώο και το κρέας κάλυπτε όλη τη χειμερινή περίοδο. Δεν χρειάζονταν εισαγωγές κρέατος, όπως σήμερα. Οι «τσιγαρίδες» αποθηκευμένες στο λίπος του γουρουνιού, κράταγαν μέχρι το φύτεμα του καπνού και δεν έλειπε ο μεζές από τα σπίτια μας, παρότι δεν είχαμε ψυγεία και τις ανέσεις που προσφέρει η ηλεκτρική ενέργεια σήμερα. Το κρέας του χοίρου, ταϊσμένο με βελανίδι της περιοχής, ήταν νοστιμότατο και δεν είχε καμία σχέση, με το σημερινό. Ο μπάρμπα-Λάκιας όμως δεν έσφαξε το «καπρί» εκείνη τη χρονιά. Αυτό αγρίεψε, όπως αγριεύει κάθε χοίρος, που ξεπερνάει τα δύο έτη. Πηγαίνοντας η Γεωργία, με τη συννυφάδα της, να ταΐσει τις κότες, ο χοίρος τους επιτέθηκε και τις κυνήγησε. Ο Βαγγέλης τις αποπήρε: -Δεν ντρέπεστε να σας κυνηγάει το γουρούνι, είπε; Και τότε το «καπρί» παρατάει τις γυναίκες και κυνηγάει το Βαγγ...

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ                . Στα μπλε σε ντύνει τώρα ο αγέρας και σε ποτίζει με νερό η βροχή, θα σπάσω είπες τα σύνορα της μέρας, πότε δεν δένεται η γλώσσα με σχοινί.          . Φυλακισμένοι σκύβουν το κεφάλι, στα κεραμιδια στάζει η βροχή, τυλίχτηκες σα φίδι στο κορμί μου, σ ένα σεντόνι έσμιξε η γη. Τα μυστικά σου απλωσα στον ήλιο, τα  κρεμασα σε δένδρο ιερό, στέγνωσε τώρα το παλιό σεντόνι, στέγνωσε ο κόσμος, στέγνωσα κι εγώ.. . Φεύγει ο χρόνος - φεύγει και τι μενει; τα δυο σου μάτια χρόνια στη σιωπή, τώρα οι μέρες γίνανε εφιάλτες και το σεντόνι Σάβανο στη γη.                                          ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ